„Tymczasem pochód wciąż posuwał się naprzód, następnie skręcił na prawo i ulicą Montmartre doszedł aż do placu Zwycięstw. Kiedy znalazł się przy Palais Royal, dalszemu posuwaniu się naprzód przeszkodził ogromny tłum mężczyzn, w kapeluszach z zielonymi liśćmi, wołających „Do broni! Do broni!"
Trzeba było się szybko zorientować, czy cV ludzie, zgromadzeni na ulicy Vivienne, są przyjaciółmi, czy wrogami Zielony był kolorem hrabiego dArtois. Co oznaczały te zielone odznaki
Po krótkiej naradzie wszystko zostało wyjaśnione. Oto pewien młody człowiek, dowiedziawszy się o odwołaniu Neckera, przy wyjściu z kawiarenki Foy skoczył na stolik i, wy machując pistoletem, począł wołać . — Do broni!
Spacerujący po PalaisRoyal, usłyszawszy to wezwanie, otoczyli go, wołając wraz z nim
— Do broni!
Jak już mieliśmy sposobność powiedzieć, wszystkie obce armie zebrały się dokoła Paryża. Było to coś w rodzaju najazdu austriackiego. Nazwy tych pułków raniły uszy Francuzów Reynac, Salit Samade, Diesbach, Esterhazy, Roemer. Wystarczyło je wymienić, by tłum zdał sobie sprawę, że są to wrogie mu nazwy. Młody człowiek wymieniał je po kolei, przy czym oznajmił, że Szwajcarzy, obozujący na Polach Elizejskich z czterema działami, mają jeszcze wieczorem wkroczyć do Paryża, popędzani przez dragonów księcia de Lambesc. Zaproponował więc, by każdy przypiął sobie zieloną kokardę, nie podobną do tej, którą nosili tamci, po czym zerwał liść z kasztana i umocował go na swoim kapeluszu. Wszyscy obecni natychmiast poszli za jego przykładem, zrywając liście z kasztanowego drzewa i przypinając je do kapeluszy. W ciągu dziesięciu minut trzy tysiące osób ogołociło z liści wszystkie drzewa na placu PalaisRoyal.“(12)