„Otóż jej panna Puścij dowiedziała się, że ubiegłej soboty późnym wieczorem z domu pani Wachickiej wyszedł ksiądz — zakrywając sobie twarz prawą dłonią! Bo służąca pani Wachickiej, przychodząca nieraz do kuchni pułkownikowskiej, akurat wracała z kanonierem 7. pułku artylerii lekkiej po spacerze nad brzeżkiem Warty, a potem w parku Trzeciego Maja. Przyjaźni się ona z Puścijówna. Księżycowa poświata lała się na topole, lipy i klony, bieliła fasady domów i pokrywała tymi świecącymi się bielidłami trotuary. Chichocąc, służąca Wachickiej wraz ze swym umundurowanym kawalerem przystanęła przed samym domem. W pewnej chwili posłyszała, że drzwi się odmykają tuż niemal obok i zobaczyła wychodzącego na próg jakiegoś księdza. To ją bardzo zdziwiło, toć jej pani żyje raczej odludkiem i nie pamiętała, aby ktoś ją kiedyś odwiedził, zwłaszcza o „wieczorowej porze". Ksiądz wydał się jej nieznajomy, nawet z widzenia, mimo że pobożna a bystra służąca, sama rodowita częstochowianka, znała z widzenia prawie każdego obywatela miasta, w mundurze, w cywilu lub w sutannie — obojętne. Może to jakiś krewny mojej pani pomyślała. Kapelusz księżowski o bardzo szerokich rondach wyglądał po trochu jak czarny placek. Na wątłej, szczuplutkiej i niskiej postaci sutanna zwisała zbyt luźno i była z przodu jak gdyby znacznie dłuższa niż z tyłu. W dziwny sposób i znacznie, znacznie dłuższa!... Mógł to być młody księżulek, a mógł też być i staruszek, bo włosów jego nie było widać, a twarz... Właśnie ta twarz! dlaczego, dlaczego przysłaniał ją prawą dłonią, wówczas gdy w lewej dzierżył olbrzymi bukiet bzów! Dziw nawet, że schodząc z ganku się nie potknął — bo wszak zdawało się, że i oczy miał przysłonięte. Służąca stała tak blisko, że słyszała jego oddech — przypominający raczej nierówne westchnienia, bardzo łapczywe i niekiedy przecinane, coś jakby zepsuta pompka, która wsysa powietrze. Służąca bardzo szczegółowo o tym opowiadała, roztrząsając zdarzenie z tamtej i owej strony; panna Puścij bowiem wymagała w takich wypadkach od swych rozmówczyń detaliczności, jako, że w detalach właśnie najwięcej się lubowała. Więc służąca przypomniała sobie, że kiedyś na przedmieściu Częstochowy była świadkiem bójki na noże dwóch pijaków, i jak to jeden z nich ciężko ranny nagle zaczął wzdychać nierówno, też właśnie jak zepsuta pompka. Nie zakrzyczał, nie! bo jeszcze ból do niego nie doszedł — jeno w piersi coś mu przeszkadzało, zaczęło zawadzać, więc słychać była same tylko dziwne jego westchnienia, aż zamachnąwszy się jeszcze parę razy kozikiem, upadł na chodnik twarzą w kałużę. Chryste, Chryste! I oto — niech mi moja pani wierzy, niech z tego miejsca nie zejdę — i oto księżulek, który wyszedł co tylko od pani Wachickiej, oddychał i wzdychał w ten sam akurat sposób. A przecież nikt go nożem nie dźgnął! Skręcił na prawo i rysując na trotuarze zygzaki, zaczął się drobnym kroczkiem oddalać, coraz prędzej, coraz prędzej, aż — prawie już biegiem — nie wpadł na jakichś przechodniów, których reakcja na to była taka, że zawołali — Czy Częstochowa się pali, czy co — Potem pnie lip przysłoniły oddalającą się sutannę, co zmalawszy w oczach, już przypominała kropkę.“(5)