„Najpierw zapoznał zebranych z najważniejszymi listami, jakie nadeszły od mistrzów ze Szwajcarii, Rosji, Ameryki, Szwecji, Hiszpanii i Włoch.
Jeden z nich zawierał niepokojące wiadomości. Przybył ze Szwecji, od Svedenborga.
Ostrzegał on, że pojawił się zdrajca, który może ich zgubić.
Wśród zebranych zapanowało przygnębienie.
Nawet Balsamo nie mógł otrząsnąć się z przykrego wrażenia.
— Bracia — rzekł — walka się wzmaga. Wróg jest silny. Nie zapominajcie, że ma on płatnych zdrajców, którzy są bardzo groźni.
— Dziecinne wydają mi się te obawy — odezwał się głos jednego z obecnych. — Z każdym dniem wzrastają nasze siły i kierują nami ludzie o wielkich umysłach i mocnych rękach.
Balsamo skłonił się dziękując pochlebcy.
— Tak, ale zdrada zdolna jest wcisnąć się wszędzie — odezwał się inny z zebranych, którym był nie kto inny jak Marat. — Jeżeli pan de Sartines za worek miedziaków może kupić jednego z naszych braci niższego stopnia, to dlaczego za milion albo obietnice wysokich godności nie zdołałby przekupić któregoś z braci najwyższego stopnia Tylko że bracia niewtajemniczeni nic nie wiedzą... Godna podziwu jest nasza organizacja, ale jest ona na wskroś arystokratyczna. To nie jest słuszne. Uważam, że wszyscy ludzie są równi, że jeden człowiek jest tyle wart, co i drugi. Bez robotnika nic by nie zrobił architekt. Każdy tak samo dźwiga swój los, każdego może uderzyć padający kamień, każdy może spaść z walącego się rusztowania...“(15)