„Na razie przyniosła starą, watowaną kołdrę z werandy. Kiedyś spały na niej psy, a teraz wisiała na sznurze i tak wyblakła na słońcu, że była pół kolorowa, a pół ciemna. Stara wlazła na stołek pianina — jak to zwykle czynią kobiety z zupełną pogardą dla śmierci — i próbowała zasłonić frontowe okno. Kołdra obsunęła się natychmiast na ziemię. Stara jeszcze dwukrotnie właziła na stołek i dopiero za trzecim razem udało jej się umocować kołdrę. Ach, myślał Loch, żeby tylko nie zasłoniła środkowego okna, które było dokładnie naprzeciwko. Ale jeżeli nawet taki był jej zamiar, to musiała o nim zapomnieć. Co chwila przykładała rękę do czoła.
Od pewnego czasu nic jej się nie udawało. Wszystko jej się pokręciło. Zamierzała stworzyć przeciąg, ale w rzeczywistości odcinała dopływ powietrza do pokoju, a przecież ogień
nie będzie płonął bez ruchu powietrza. Ale cóż, niech próbuje! Dziewczęta i kobiety zawsze muszą w swojej zarozumiałości popełniać własne błędy.
Stara poszła teraz w niewidzialny dla Locha kąt pokoju i kiedy się znów pojawiła, trzymała nowy i tajemniczy przedmiot.
W tej samej chwili Loch usłyszał kroki Luelli, która wspinała się po kuchennych schodach, by zajrzeć do niego. Runął gwałtownie na plecy, wyciągnął sztywno jedno ramię w bok, drugą rękę położył sobie na sercu, otworzył głupio usta, tak jak robił, gdy w czasie zabawy w Indian udawał trupa. Zapomniał jednakże zamknąć oczy. Luella postała nad nim przez chwilę, a potem, na palcach, odeszła.“(7)