„mysłem i rozwagą, jak to ona będzie w przyszłości śmiać i uśmiechać się swemi oszpeconemi ustami. Rozpaczna próba.
W ciągu dnia przemyślała wszystkie możliwości nową wycieczkę do Krystjanji, albo poniechanie wszystkiego, lub podróż do Finlandji, — nic nie przyniosło spokoju, wszystkie te pomyślne rozwiązania rozpadały się w niwecz. Zdana była na życie w ciemności i desperacji. Czuwała noc całą, lecz poranek zastał ją z zaciętym, mocnym wyrazem twarzy. Nie uczyniła wielkich planów, o, nie był jej teraz potrzebny ani hrabia, ani żaden bogacz, ale sama powzięła decyzję.
Idzie do palarni i zbiera tam kuka starych dzienników, które wtyka pod ramię, poczem udaje się w drogę do lasu.
Może nie tak to świetnie i słusznie, że akurat teraz zmierza do hab Daniela, by jęczeć nad swym bólem zęba i wielu kłopotami, ale miała swe wytłumaczenie i miała też w tem, widać, swój cel. Z pewnością nie było to nic gorszego, niż niejedna inna myśl, na którąby wpaść mogła. Daniel był człowiekiem rozumiejącym wiele rzeczy, przeszedł w życiu to i owo, utracił zarówno zagrodę ojcowską, jak i własną narzeczoną, wiedział co znaczą i kłopoty, i zsiadłe mleko, i otucha. Jest to poniedziałek, Daniel zapewne pochłonięty tą czy inną robotą,“(14)