„budownictwie narodowego systemu obronnego oraz rozwiązywaniu węzłowych zadań strategii obronnej na podłożu braterstwa broni i idei z armiami państw Układu Warszawskiego;
oparciu budownictwa sił obronnych w płaszczyźnie wewnętrznej na niezachwianych podstawach stałego rozwoju potencjału ekonomicznego i naukowotechnicznego kraju oraz jedności moralncpolitycznej narodu;
wszechstronnym powiązaniu zdolności obronnej sił zbrojnych z odpowiednim przygotowaniem organów władzy i administracji państwowej, wszystkich działów gospodarki narodowej oraz mieszkańców miast i wsi.
Budując nasz system obrony stało się jasne, że konieczne jest rozwiązywanie spraw obronności kraju w zupełnie nowym ujęciu strukturalnym. Uwzględnia on w całej rozciągłości miejsce i zadania Polski w ramach obronnej wspólnoty socjalistycznej, a także możliwości ekonomiczne, techniczne i naukowe widziane w perspektywie rozwojowej. Znalazło to odbicie w rozwijaniu obronności państwa w dwu wzajemnie uzupełniających się płaszczyznach w układzie sił operacyjnych działających na zewnętrznym froncie obrony oraz w ramach zorganizowanego obronnie kraju w wewnętrznym froncie obrony, określonym jako system obrony terytorium kraju.“(2)