„—Wrócimy do kowalstwa, to dobry fach. Rozmowa została przerwana, bo wóz raptownie się zatrzymał.
— Co tam, ojcze — zawołał Ab i wysunął się do przodu.
Gordon został sam i zamyślił się nad tym, co przed chwilą usłyszał.
To czyste szaleństwo. Tak musi wyglądać to, co nazywają „gorączką złota". A on sam Również uległ podobnemu opętaniu, ale przecież nie miał nic do stracenia, jedynym grzechem stało się lekkomyślne kupno kosztownego ubrania i równie kosztownej broni.
Opowiadał, że pochodzi z Chicago. Co prawda urodził się w tym mieście i spędził w nim swe najmłodsze lata, jednakże ostatnio pracował na farmie, piętnaście mil od Chicago. Pracował aż do chwili, w której wieść o złocie Black Hills i możliwościach przeżycia wielkiej przygody przeważyły szalę. Bez wielkiego trudu. Praca przy pilnowaniu i obrządzaniu bydła była wystarczająco nudna, aby perspektywa innej drogi życiowej nie wyrwała go z kręgu spokojnego, monotonnego życia. Żeby oddać pełną sprawiedliwość, trzeba powiedzieć, iż wizja złota odegrała tu stosunkowo niewielką rolę.
Karol Gordon nabył, nie wiadomo kiedy i skąd, szlachetnego zwyczaju czytania książek. W godzinach wolnych od pracy, wbrew nawykom współtowarzyszy — kowbojów spędzających czas na odwiedzaniu podejrzanych spelunek chicagowskich przedmieść — wsiadał na konia i gnał do centrum miasta, gdzie kupował książki. Początkowo — jak popadło. Stąd powstał zabawny galimatias dobrych i złych utworów, pochłanianych przez żarliwego czytelnika w cieniu samotnego wiązu, gdzie mu nikt nie przeszkadzał, gdzie nie słyszał żartobliwych prześmiewek ludzi nie potrafiących zrozumieć, czego Karol szuka na zadrukowanych kartkach. Do uszu pana Bootha, właściciela farmy, dotarły wieści o niecodziennych zwyczajach jego pracownika, a ponieważ pan Booth pamiętał doskonale ojca Karola, słabiutkie więzy tej dawnej znajomości skłoniły go któregoś dnia do zainteresowania się synem.“(11)